این سوالی ست که عقل دلیلی برای وصفش ندارد و دل انتهایی برای آن نمی یابد ، عشق دلیلی ست برای وجود انسان و عشق نشانی ست از مهربانی خدا ، عشق بی انتها ست ، عشق فقط بین لیلی و مجنون خلاصه نشده است و به شیرین و فرهاد پایان نمی یابد ، عشق کلمه ای ست فراتر از همه ی این ها ... عشق حالتی ست که هر کسی لایق آن نخواهد بود ... چه بسا بسیارند که عشق را از معنویت جدا می کنند و لیلی و مجنون را فقط دو انسان می پندارند ، حال آنکه عشق همان عرفان و معنویت و در کلام آخر عشق خداست. این همان خدایی ست که همچون مجنونی به لیلی اش ما را دوست دارد و چون فرهاد به شیرینش به ما عشق می ورزد ، او همان کسی ست که شیرین و فرهاد ، لیلی و مجنون و همه ی عاشقان را آفرید . او همان کسی ست که عشق را از وجودش در سرشت آدمی نهاد ، او خدایی ست که بنای آفرینش او عشق و محبت است چرا که خودش عشق است ، پس آیا او از هر عاشقی ، عاشق تر نیست ؟ آری اوست معشوقه ی آنان که او را شناخته اند ، زمانی که عاشق شدیم جز خوبی ها و زیبایی های معشوق چیزی دیگر در او نیافتیم و حال این همان خدایی ست که چون عاشق ماست ، جز خوبی هایمان عنصر دیگری در ما نمی بیند و همواره به ما عشق می ورزد ، ولی وای به حال ما اگر خدا عاشق مان نبود ... آهای فرزندان آدم ، عشق پاک خداوند را سرلوحه ی عمل گردانید ! آهای عاشقان ، پله های مقدس عشق را بالا بیایید تا به عشق برسید ، حقیقت دنیا را بیابید ، عشق همینجاست ، کنار ما ، فقط احساسش کنید ، لمسش کنید و آن را بخواهید. بیایید همه عاشق باشیم ، فرقی نمی کند عاشق چه کسی یا چه چیزی باشیم چرا که همه ی عشق ها به خدا می رسد و او که خداوند عشق است. همه ی دنیا با سه حرف تا پایان پایدار می ماند و آن عشق است. حقیقت زندگی جز عشق و محبت چیزی نیست ! چراآن را نمی یابید؟ انسان اگر عاشق نشود انسان نیست ، پس چرا عاشق بیگانه شویم ؟ چرا عاشق خود عشق نشویم ؟ از عشق متولد شدیم و به عشق هم خواهیم پیوست... بیایید به خداوند لیلی و مجنون ، شیرین و فرهاد و همه ی عاشقان ایمان بیاوریم و به عشق کلید قلب هایمان را بدهیم و دلمان را به عاشقان ارزانی دهیم...

                    ... که عشق چیزی فرا تر از سخن است ...